Narcisme in het bouwvak. 

Bijna anderhalf jaar heb ik mijn deur gesloten gehouden voor de constante stroom aan bouwvakkers. Ik ben van afbraak naar renovatie verhuisd. Ik ben op. Praten helpt niet. Maar deze keer wil ik het onderhoud van de kachel door laten gaan. Er wordt geschermd met hoge kosten. Niet duidelijk voor wie die kosten zijn.

Ik neem geen risico, maak een afspraak met het energiebedrijf. Ik moet een hele ochtend vrij maken van acht uur tot half een, om op een monteur te wachten.

"Liefst tussen acht en tien," zeg ik en heb meteen spijt. Voel de bui hangen. Voorspel dat de monteur pas om elf uur, half twaalf komt. De man komt om twaalf uur.

"Kunt u klaar zijn voor half een?"

De jonge monteur zegt dat dit niet kan en als ik weiger hem binnen te laten geeft me een kaartje: "Het telefoonnummer."

Omdat ik heel zachtjes mijn klacht betreft het nodeloos wachten mompel buigt hij zich naar mij toe. In zijn houding ligt spot. Hij wil een boze emotie uitlokken. Ik doe een stap achteruit en trap er niet in.

Op het kaartje staat dat ik niet thuis ben. Mijn telefonische kritiek, twee dagen later naar het energiebedrijf, leidt direct tot vijandigheid van de telefoniste. Ze begint quasi verward dagen en tijden door elkaar te halen zodat ik haar steeds moet corrigeren. Met succes wordt mijn irritatie uitgelokt. Ik trap er deze keer wel in.

Zonder excuus of enige tegemoetkoming van dit bedrijf moet ik weer een hele ochtend thuis blijven.

"Klopt uw telefoonnummer nog?", vraagt ze en noemt de laatste twee cijfers.

Zonder gewetensbezwaar lieg ik: "Ja."

Verbreek de verbinding en voel me duizelig van de zenuwen. Dit voelt niet goed. Ik zeg de gemaakte tweede afspraak weer af en ontvang de volgende dag een brief met de mededeling dat ik niet thuis ben bevonden. Deze in inkt afgedrukte klinkklare leugen moet me alsnog door het lint trekken. Ik zwijg. Machteloos. Bang. Boos. Moe.

In het juridisch loket vraag ik advies en maak de tweede afspraak via de juriste. Opnieuw tussen acht uur in de ochtend en half een. Als een monteur om kwart over twaalf komt is hij op tijd. De juriste neemt dit aan als een feit. Het schijnt even zo normaal te zijn dat je op zondagochtend half acht een sms krijgt om de meterstanden door te geven.

"U hoeft het dan niet meteen te doen", meldt ze nu licht verward.

Voor mij is het zo glashelder dat ik me afvraag waarom zij nog steeds niets merkt: "Dit is treiteren, voelt u dat niet aan?"

Onbewust gebruik ik het juiste woord: voelt. Intuïtie zit in het lichaamsgevoel. Ze voelt het inderdaad, maar zit voorlopig in de modus van 'kan niet waar zijn'.

Als mijn kachel onderhouden moet worden dan had dit allang netjes afgehandeld kunnen zijn zonder gedoe! Dit is een machtsspel. Ik vertel over de fouten die de monteurs telkens maken. Ik kan het melden, zegt ze, als er weer iets fout gaat. Dit is te schaars.

Ik ga zelf maatregelen nemen.

Op de dag van de tweede afspraak ben ik ongepland uitgeslapen en rustig in zekere zin. Ik ben bang voor het onverwachte. Verwacht dat hij op tijd komt omdat het juridisch loket nu getuige is, maar durf nergens meer op te vertrouwen. Ik word onzeker. Ben bang voor een listen. Dan gaat de bel.

Hij is er om tien uur. Zoals altijd weer een andere. Zijn stem is zalvend. Ze zijn allen geprogrammeerd met spot, betrekken je in hun werk - hebt u een emmer voor mij? - doen alsof ze je niet begrijpen om spraak te verwarren - water? - doet alsof hij vrijpostig naar de keuken wil lopen terwijl ik omval.

Gevoelens die je normaal inhoudt uit beleefdheid heb ik laten gaan. Machteloos. Radeloos. Praten helpt niet. Ben op de vloer gaan liggen. Kreun dat het de stress is zodat hij geen ambulance gaat bellen. Later lig ik op de bank. Dood. Stil. Om me af te sluiten van zijn manipulaties. Doe mijn ogen niet meer open, luister naar de geluiden die hij maakt - hij loopt even weg, ik hoor een emmer, die heeft hij dus zelf bij zich - boren, sissen. Ik denk aan mijn tandarts, zij is aardig, ze houdt altijd rekening met mij. Ik lig tot het stil is. Ik heb de deur niet horen dichtvallen. Als het echt helemaal stil is durf ik op te staan. Controleer zijn werk.

Het water is bijgevuld en zelfs de staande kapstok is teruggezet op de plaats. Het is goed gedaan in zoverre ik dat kan zien. Durf het nauwelijks te geloven.

Kennis is macht. Van een narcist moet je weg, als dat niet uiterlijk kan, dan maar innerlijk. En een beetje lef hebben.

11 juli 2025